Willem van Oranje
Willem van Oranje (1533-1584), bijgenaamd 'de Zwijger', werd geboren op het slot Dillenburg (Duitsland) als zoon van Willem van Nassau en Juliana van Stolberg. in 1544 erfde hij het prinsdom Orange en talrijke bezittingen in de Nederlanden. Hij werd door Karel V naar Brussel gehaald.
Filips II benoemde Willem van Oranje in 1559 tot ‘stadhouder’ van Holland, Zeeland en Utrecht, maar in de jaren daarna kwam hij in een moeilijke situatie terecht: aan de ene kant had hij trouw gezworen aan de Spaanse koning, maar aan de andere kant verzette hij zich tegen diens politieke en religieuze beleid. Uiteindelijk (1564) deed hij dat openlijk in een beroemd geworden rede en was het conflict tussen Filips II en zijn stadhouder een feit. Bij de komst van Alva in 1567 vluchtte hij naar Duitsland. Later vestigde hij zich in Holland, toen dat in 1572 met Zeeland in opstand was gekomen
Zijn ideaal, een vereniging van alle Nederlandse gewesten en een tolerante godsdienstpolitiek, leek met het sluiten van de Pacificatie van Gent (1576) dichtbij, maar het onderlinge wantrouwen bleek te groot.
Filips II deed hem in 1580 in de ban, waartegen Oranje in het geweer kwam in zijn Apologie. Na een eerdere aanslag te hebben overleefd, werd hij in 1584 door Balthazar Gerards in Delft vermoord.
Hij was achtereenvolgens getrouwd met Anna van Buren (overleden 1558), Anna van Saksen (huwelijk ontbonden door echtscheiding), Charlotte de Bourbon (overleden 1582) en Louise de Coligny.
Wie was de eerste Nederlandse vrouw die arts werd en aan de universiteit promoveerde?
egocentrisme en egoïsme
Twee persoonlijkheidseigenschappen die door anderen als onplezierig en onaangenaam worden ervaren.
Bij egocentrisme is het alsof de persoon zich niet wil en kan verplaatsen in de gedachten, gevoelens en belangstellingen van de ander. Alles wat gebeurt wordt uitsluitend gezien vanuit het ik, waarbij de eigen belangstellingen en belangen de waarneming beheersen en de communicatie met anderen eenzijdig kleuren.
Bij egoïsme wil de persoon zichzelf telkens bevoordelen, ook als dat ten koste van anderen gaat. De egoïst denkt zo min mogelijk aan de belangen en behoeften van anderen, ook als hij of zij dat wel kan. De egoïst haalt naar zich toe en geeft niet om of aan de ander.
Egocentrisme is een eigenschap van het waarnemen en denken, egoïsme van het handelen.
